مثل شروع همه قصــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه ها، یکی بود یکی نبود. من بودم و تو بودی و یه دنیا با یه عالمه آدم، یه عالمه آدم با یه دنیا آرزو.

 یه ور دنیا من بودم تنهای تنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــها.

با یه دل شکسته، با یه قلب که هیچکی صاحبش نبود. با چشایی که قسم خورده بود عاشقونه نگاه نکنه. با دستایی که که قول داده بود دست هیچکی رو از رو عشق نفشاره.

 اون ور دنیا تو بودی و یه قلب عاشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق،

یه دل شکسته، یه دنیا آرزو، یه عالمه درد دل و حرف های نگفته. با دلی که عذاب عشق رو چشیده بود، با دستایی که توی تنهایی و سرما لرزیده بود. با غروری که شکسته بود. با چشمای مغروری که اصلا نمی شد ازش خوند چقدر ساده و راحت اشکی می شه.

 من می اومدم، تو می اومــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدی،

یه جای دنیا به هم رسیدیم. اما نه تو دلمو لرزوندی نه من دلتو. هر کسی خودش بود توی تنهایی هاش آرزو می کرد یکی بشه همدم همیشگی اش! اما یه روز چشت افتاد تو چشام، ته نگات خوندم چقدر ساده ای و دوست داشتنی، چقدر عاشقی و دل پاک. نمی دونم تو از نگام چی خوندی اما ... انگار یکی تو دلت می گفت: دیگه گم شده تو پیدا کردی!

روزها اومد و رفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت. چقدر تو تنهایی یواشکی به یادت بودم به یادم بودی. چقدردرد دل کردیم. با هم خندیدیم، گریه کردیم... برات از تنهایی هام گفتم، برام از دل شکستگی هات گفتی. برات از غم و غصه هام گفتم، برام از درد عاشقی گفتی... چقدر واسه ام حرفای قشنگ زدی از دوستی، عشق و محبت...

اون روز ها من بودم با یه دنیا بی اعتمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــادی، شک و تردید، ترس و واهمه... دستتو دراز کردی دستمو پس کشیدم، انگار همه دنیا داشت من و تو رو نگاه می کرد. دستتو جلو آوردی، باز من دستمو پس کشیدم. گفته بودم می ترسم، من می ترسم، حتی از سایه خودم هم می ترسم. چشمای کنجکاو و حسد مردم من و تو رو می پایید. چند بار خواستم دستمو بذارم تو دستات اما هر بار ترسیدم. من دیگه تو شده بودم، تو دیگه من شده بودی. دیگه قلب من صاحب داشت. دیگه چشام قسمشو شکسته بود. دستام هی پرپر می زد بشینه تو دستات. دستتو آوردی جلو اومدم دستمو بذارم تو دستات که یکی اومد جلو یه حرفایی به هم زد، باز من ترسیدم. شک و تردید دیکه داشت دیوونه ام می کرد اما...

یه دفعه نفهمیدم چی شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد؟!

کی من و تو رو از هم جدا کرد؟! کی من و تو رو پیش روی هم تباه کرد؟! کی از فرشته معصوم تو برات یه دیو سیاه ساخت که قدر شاهزاده ناجی شو نمی دونست؟! نمی دنم کی از اون همه صمیمیت و عشق شاهزاده واسه من قهر و جدایی و کینه ساخت؟! آره چشم حسود دنیا و این آدماش عشق من و تو رو نظر کرد. اون لحظه ای که اومدم دست بذارم تو دستات یکی تو گوشم زمزمه می کرد: نرو!، توی گوش تو زمزمه می کرد: برو! من و تو غافل از چشمای عاشق هم گوشمونو سپردیم به حرف حسود ها! دستامونو پس کشیدیم. تو باز خودت شدی و من خودم. به هم رسیده بودیم اما از کنار هم رد شدیم از هم گذشتیم و باز هر کدوم رفتیم سراغ راهی...

لحظه جدا شدن هر دو مون برگشتیم پشت سرمون و نگاه کردیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم. تو به جای فرشته ات یه دیو سیاه می دیدی، من به جای شاهزاده ام یه قلب مغرور و بی گذشت می دیدم. حتی یادمون رفت برای هم دست تکون بدیم. سر تو برگردوندی، سرمو برگردوندم. صدای خنده حسود ها رو می شنیدم. نمی دونم می شنیدی یا نه! دلم لرزید نکنه اشتباه کرده باشم.

 دوباره برگشتم تو با چمدون پر از اشک و حسرت و عشق می رفتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی. صدات زدم فریاد زدی: دیگه صدام نکن! کاشکی اون لحظه آخر برمی گشتی نگاهم می کردی. اگه بر می گشتی دیگه من اون دیو سیاه نبودم فرشته معصوم خودت بودم. اما برنگشتی. برات دست تکون دادم ندیدی. همون جا ایستادم رفتنت رو تماشا کردم. صدای خنده ها بلند تر می شد و تو دورتر می شدی. کوچیک و کوچیکتر. اونقدر دور شدی که دیگه نمی دیدمت. من همون جا نشستم همون جا که دیده بودمت. چشم حسود ها هنوز منو می پایید. نمی دونم تو کجا رفتی؟ به کجا رسیدی؟ چیکار کردی؟ فراموشم کردی یا نکردی؟ اما...

حالا که نیستـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی فقط یه آرزوی محال واسه ام مونده یه حسرت که همیشه باهامه کاش اون لحظه که صدات زدم فقط یه لحظه یه چشم به هم زدن نگام می کردی شاید به جای دل من، دل این حسود ها رو می شکستی...